Menü Kapat

İyi Geceler Anne

İyi Geceler Anne

Marsha Norman’ın yazdığı ve 1983 yılında Pulitzer Drama Ödülü’nü kazanan mükemmel bir oyun… Gerek karakterler gerekse de karakterlerin sahnede canlandırılması, kurgusu oldukça kuvvetliydi. Konunun orijinalliği ve finalin çarpıcılığıyla seyirciyi içine alan seyirciye hissettirdiği olağanüstü duygu ve sorgulamalarıyla vazgeçilmez bir oyundu.

Klasik bir ev ve anne – kız diyaloglarıyla başlasa da sonrasında karakterlerin duygu değişimleri, psikolojileri, geçmişleri ve belki de durumu kotarmak için iyi niyetle söylenmiş yalanların ortaya çıkışı, bunların diyaloglara yansıması çok hoştu. Oyuncularla ya da aslında onlardan bağımsız olarak karakterlerle bir duygu yolculuğuna çıkarıyordu seyirciyi.

Kah hak verdik karakterlere kah doğru bulmadık düşüncelerini, kendi haklılıklarını ama kanaatimce en vurucu kısım “hayatım benim elimde aynı bir otobüs yolculuğu gibi istediğim anda inebilirim ve bu yolculuğa son verebilirim” sözleriydi. İzlediğimiz ve hissettiğimiz, ortak olduğumuz 1 saatten sonra final sahnesindeki “iyi geceler anne!” sözüyle de tüm seyirciyi kaçınılmaz son ile yüzleştirmiş oldu anne-kız.

Tiyatronun seyirciyi içine alışı ve oyunun bitiminde bir anda bizi havada asılı bin bir düşünce ve duyguyla yalnız bırakması… İşte sanatın hem gerçek hem de bizim haricimizde birinin ürünü olmasının verdiği o vazgeçilmez his bence tam olarak bu.

Diğer İlgili Yazılar

Bir cevap yazın